به شکل کلی، طراحی و مدل سازی معمولا دارای سه سطح به شرح ذیل می باشد :

  1. سند طراحی/مدلسازی مفهومی : یعنی معماری ایده آل، انتزاعی و ذهنی از هدف مورد نظر است که صرفا اجزای اکو سیستم، علل، مرزبندی/دامنه، وجود ارتباط بین اجزا و چارچوبها را نمایش میدهد. اجزای اکو سیستم در این مرحله دارای هیچ وزن و یا مشخصه کمّی/کیفی، کارکردی/عملکردی، تکنولوژیک نمی باشند و صرفاً حضور یا عدم حضور آنها اهمیت دارد.
  2. سند طراحی/مدلسازی منطقی : این بخش شامل کلیه حقایق (و ایده آل های) اکوسیستمی است که بایستی به آنها پرداخته شود. در این مدل، اجزای اکو سیستم، بهمراه مشخصه های کمّی، کارکردی(Functional)، نحوه ارتباط بین اجزا(یک طرفه، دوطرفه، کدینگ) و وظایف و نتایج مورد انتظار طراحی می شود. این مدل نسبت به طراحی مفهومی، دارای سطح پائین تری بوده و ارتباط اجزا و سیستم ها و همچنین از نظر تکنولوژیک کاملا بایستی منطقی، عقلانی و در دسترس بوده و از نظر موفقیت های تجاری قابل پذیرش باشد.
  3. سند طراحی/مدلسازی فیزیکی(Detail Design) : در این مدل، اجزای اکو سیستم، بهمراه مشخصه های کیفی، عملکردی(Non Functional)، و استانداردهای مربوطه طراحی می شود. طراحی بایستی به شکلی باشد که شامل مشخصات کلیه ورودی ها، خروجی ها، فرآیندها، زمانبندی و همچنین شیوه ارتباط با سایر اکوسیستم های مجاور و مرتبط در مجموعه باشد. خروجی طراحی این بخش بایستی کاملا منطبق با آنچه که قرار است واقعیت یابد و عملیاتی شود، با جزئیات کامل تهیه و ارائه گردد.

بدیهی است که در طول دوره رشد و بلوغ اکوسیستم هریک از این بخش ها نیز به نوبه خود غنی تر خواهد شد. طراحی و مدلسازی می تواند بالا به پائین و یا پائین به بالا بوده، و البته معمولا ترکیبی از این دو می باشد.

ریفرنس : 1001 نکته مهندسی نرم افزار، نقشه را ه معماری، طراحی، توسعه، تست، استقرار، تحویل و نگهدار ی نرم افزارهای سازمانی بزرگ مقیاس

1001_Points_of_Software_Engineering_V03.pdf